پیش از ناهار

مشکل من اینه که از خوردنیای شیرین خوش م نمیاد. یعنی مثلا بخوایم آب میوه بخوریم حتما یه چیز ترش می گیرم. ولی حقیقت ش جدیدا خیلی هم چیز ترش دوس ندارم جدیدا. مثلا وقتی اول صبح باشه دوس دارم یه چیز شیرین بخورم. منظورم از اول صبح با صبحانه نیست. وقتیه که تازه بلند شدی و شاید یه آبی به صورت ت زدی و هنوز اولین کلمه رو نگفتی. اون موقع دوس دارم یه چیز شیرین بخورم چون مغزم روشن می کنه. یعنی حس می کنم که سلولا دارن خمیازه می کشن و میرن پشت میزاشون. ولی دیگه بعدش نه. این مشکل م خیلی جدیدا بدتر هم شده. یه وقتایی می دونم که دوس دارم یه چیزی بخورم ولی نمی دونم چی. بعدش چون می دونم چیا رو نمی خوام بخورم وقتی یه چی می خورم بهم نمی چسبه. مثلا میرم سر یخچال، توی کابینت می بینم همه چیو ولی مطمئن م که چیزی که دوس دارم بخورم هیچ کودوم از اینا نیست. ولی هم چنان حتی نمی دونم اون چیز نوشیدنیه یا سفته یا ترشه یا شیرینه. این قضیه سر غذا هم برام داستان شده. قبلا من از برگر بیش تر از پیتزا خوش م میومد ولی الان واقعا نمی دونم کودوم می خوام بخورم. یا اصلا غذای سنتی. یعنی چون هوس نمی کنم چیزی بعدش هم نمی تونم اون لذت کافی ببرم. حالا راستش می خواستم یه چیزای دیگه بگم ولی چرا؟