رنگ

من از بوی رنگ بدم میاد. یعنی شاید هم بدم نمیاد ولی سرم درد می گیره. آدم از چیزی که باعث میشه سرش درد بگیره می تونه خوشش بیاد یا نه. شاید هم بیاد. چون خیلی چیزا هست که آدم اذیت می کنن ولی پدر من در آورده. یه ساعت دیگه مونده برم خونه ولی دیگه حوصله م سر رفته و کار نمی تونم بکنم. شاید مشکل دیگه این باشه که این دفتر جدیدی که رفتیم بیش تر از دو نفر آدم توش هست. من تو جای بیش تر از دو نفر راحت نیستم. یعنی دو نفر هم راحت نیستم ولی قابل تحمله چون بالاخره یه ساعاتی از روز هست که هم زمان تو اتاق نیستین و می تونی با اونا زمستون سر کنی. البته من از فرهاد بدم میاد. انگار داره زور می زنه موقع حرف زدن. نمی دونم چرا مردم از این خوش شون میاد. شاید مثل کلی چیزای دیگه نسبت بهش دچار نوستالژی شدن و ازش بیش تر یه خاطره قدیمی دارن تا شنیدن موسیقی. شاید دلیل اصلی ش بودن این یارو رو مخیه ست. بیچاره اتفاقا خیلی با من خوبه ولی خب رو مخمه دیگه. یارو با دمپایی تو شرکت می گرده. نمی دونم چرا این مدلیه. از دور و برش همین جور انرژی منفیه که می زنه بیرون. حالا این یارو یه سطل و قلم مو گرفته دست ش و همه جا رو داره رنگ می زنه. در و دیوار و زیر کون آدم. یهو به خودم اومدم دیدم داره پشت م رنگ می زنه. بهش میگم بلند شم میگه نه. ولی امیدوارم ‌شتک رنگ ش نریخته باشه روم وگرنه خیلی عصبانی میشم. این قدر بوی رنگ رفته تو دماغ م الان داشتم به خودکار نیگا می کردم حس کردم بوی جوهر دارم حس می کنم ولی بعد دیدم بوی رنگه. دیگه حال م داره به هم می خوره ازش. جدای از این سه تا دیگه هم هستن که به طرز اعجاب آوری کسخلن. یعنی میگم کسخل منظورم یه کسخل عادی نیست. یعنی اگه کسخل بودن یه ارتش تصور کنیم اینا اقلا سرهنگ تمام ن. بعد اصلا یه جوری ن که از نظر بیولوژیک جزو موجودات موذی طبقه بندی میشن. البته نه که آزاری داشته باشن. ولی یه جور حال به هم زنی هستن. راستش که فکر می کنم می بینن یه نفر ممکنه کوچیک ترین مشکلی با اینا نداشته باشه. ولی من نمی دونم چرا این مدلی م. می تونم بی دلیل نسبت به مردم این جوری حس داشته باشم. خلاصه این بود دیگه. حالا جدای از این خیلی گشنمه. یعنی من بیش تر اوقات باید یه چیزی بخورم وگرنه حال م بد میشه. برا همین یه درصدی از ذهن م همیشه صرف این موضوع میشه که حالا چی دوس دارم بخورم. که سخت ترین مساله جهانه. بالاخره آدم واقعا چی دوس داره.